എല്ലാവരും ദേഷ്യത്തോടെ പെരുമാറുന്ന സ്ത്രീക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം കൊടുത്ത പെൺകുട്ടി പിന്നീട് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചത് എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ.

ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ യാത്രയിൽ പഴയകാല ഓർമ്മകൾ അവളിലേക്ക് വന്നു. ബസ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് കയറാൻ പോകുമ്പോൾ എപ്പോഴും കാണുന്ന ഒരു വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ എല്ലാവരുടെ മുന്നിലും കൈ നീട്ടുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ അവർ ചീത്തവിളിയും അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആർക്കും അവരെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.ഞാനവരെ കാണാറുണ്ടെങ്കിലും കാണാതെ പോലെ ബാധിച്ചിരുന്നു ഒരു ദിവസം അവർക്ക് വയ്യാതിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഭക്ഷണം നൽകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു അതുകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളവർ എന്നെ പലതും പറഞ്ഞു പക്ഷേ ഞാൻ അതൊന്നും തന്നെ കാര്യമാക്കിയില്ല

   
"

അവരെപ്പറ്റി കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് അവരുടെ ഭർത്താവ് വലിയൊരു പണക്കാരനായിരുന്നു മാധവി എന്നായിരുന്നു ആ സ്ത്രീയുടെ പേര് മാധവിയുടെ അനിയത്തിയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി മാധവിയുടെ ഭർത്താവ് ഇവർക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന് വരുത്തി ഇവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവർ തനിച്ചാണ്. ഭിക്ഷയെടുത്ത് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി കഴിച്ച് രാത്രിയിൽ എവിടെയെങ്കിലും കിടന്നുറങ്ങും. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവരെ കാണാതെയായി ചോദിച്ചപ്പോൾ ആക്സിഡന്റ് സംഭവിച്ചു എന്നാണ് അറിഞ്ഞത് അവരെ കാണാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹം തോന്നി ഞാൻ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചേച്ചിയെയും വിളിച്ച് അവരുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ മുന്നിൽ അവരുടെ അനിയത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മാധവി ചേച്ചിയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ എന്നെ വിറകുപുരയിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്. ഞാൻ കണ്ടു അവിടെ കാലിൽ പഴുത്ത വ്രണവുമായി മലവും മൂത്രവും മണക്കുന്ന മുറിയിൽ അവർ ഒറ്റയ്ക്ക്. എന്നെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും എന്തോ ഒരു സന്തോഷം അവരുടെ മുഖത്ത് ഞാൻ കണ്ടു. അപ്പോൾ ആദ്യം ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചു എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും ഒരാളെങ്കിലും ഈ ലോകത്ത് രക്ഷിക്കേണ്ട? എന്റെ വാക്ക് ഭർത്താവ് കേട്ടു. ഞാനവരെ തണൽ എന്ന ആശ്രമത്തിലേക്ക് മാറ്റി ഇപ്പോൾ അസുഖമെല്ലാം മാറി അവരുടെ പ്രായക്കാരോടൊപ്പം വളരെ സന്തോഷമായി കഴിയുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിയാണ് എത്രയും പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വന്നത് ചിന്തയിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോഴേക്കും ആശ്രമത്തിന്റെ മുൻപിൽ ഞങ്ങൾ എത്തിയിരുന്നു. അവിടെ ആരെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. കുറെ നേരം പോയപ്പോൾ ചന്ദനത്തിന്റെ മണവും പ്രാർത്ഥനകളുടെ ശബ്ദം മാധവി അമ്മ ഇന്നലെ കുഴഞ്ഞുവീണു മരണപ്പെട്ടു. അവരെല്ലാവരും എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എന്തെന്നില്ലാത്ത സങ്കടമായിരുന്നു എനിക്ക്. ഒരു പ്രത്യേക ആത്മബന്ധം എനിക്ക് അവരോട് തോന്നിയിരുന്നു. മരണപ്പെട്ടുവെങ്കിലും പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ ഒരു മുഖമായിരുന്നു അവർക്ക് അപ്പോൾ.